W roku akademickim 1951/1952 Martin Heidegger, klasyk XX-wiecznej filozofii niemieckiej, wygłosił serię wykładów na temat rozumienia aktu myślenia na uniwersytecie we Fryburgu. Te rozważania reprezentują późny okres twórczości Heideggera, po jego powrocie do życia akademickiego po politycznych kontrowersjach lat trzydziestych i czterdziestych XX wieku. Pytanie „Co zwie się myśleniem?” ( Was heißt Denken?) jest postawione w szerokim i głębokim horyzoncie, co odpowiada wyjątkowym cechom myślenia. Ta książka nie tylko stawia fundamentalne pytanie o istotę myślenia, ale również pokazuje, że zwykła operacja logicznego wnioskowania to zaledwie jeden z aspektów aktu myśli. Heidegger kładzie nacisk na sam akt egzystencji, który odpowiada na wezwanie bycia. Aby zrozumieć prawdziwą naturę myślenia, musimy szukać jej raczej w poezji niż w nauce, a patronami tego tomu są głównie poeci, na czele z Friedrichem Hölderlinem. W książce Heideggera znajdziemy również odpowiedź na pytanie „Skąd pochodzą słowa poezji?”. Według autora nie znajdują się one w podręczniku logiki, lecz „skądinąd”, co dodatkowo podkreśla odrębność myślenia od tradycyjnej logiki. Ostatecznie jednak wiemy tylko jedną rzecz: kwestia postawiona tak szczerze i głęboko nie prowadzi bezpośrednio do odpowiedzi, ale raczej skłania nas do wewnętrznego poszukiwania i samodzielnego myślenia.