Mistrz Eckhart (ur. ok. 1260 r., zm. ok. 1327/1328 r.) był niemieckim mistykiem, filozofem i teologiem, a także dominikaninem. Jego prace obfitują w głęboką mądrość duchową i filozoficzną, poruszając tematy takie jak kontemplacja, zjednoczenie z Bogiem, człowieczeństwo oraz kształtowanie społeczeństwa. Mistrz Eckhart jest również przedstawicielem mistyki nadreńskiej, która ukształtowała jego poglądy i sposób myślenia. Przed śmiercią Mistrz Eckhart został oskarżony o herezję, co było związane z jego wypowiedziami o tzw. religii serca. Oskarżyciele dopatrzyli się w jego twórczości promowania idei, że kontakt człowieka z Bogiem może odbywać się bez pośrednictwa religijnego instytucji i że dusza człowieka jest częścią Boga. Jednak współczesne badania wskazują, że oskarżenie o panteizm było raczej błędnym wnioskiem, wynikającym z niepełnej analizy jego dzieł i kontekstu historycznego. Mistrz Eckhart wstąpił do zakonu dominikanów w Erfurcie w wieku 18 lat. Uważa się, że studiował pod okiem św. Alberta Wielkiego w Kolonii oraz na Uniwersytecie w Paryżu. Jego prace i nauczanie wywarły znaczący wpływ nie tylko na mistykę chrześcijańską, ale także na dzisiejsze poszukiwania sensu życia przez ludzi zainteresowanych autentycznym człowieczeństwem i rozwojem indywidualnym.