Austriacka teoria pieniądza jest fundamentalną częścią doktryny ekonomicznej szkoły austriackiej. Została ona opracowana przez Eugena von Böhmera-Bawerka i rozwinięta przez Ludwiga von Misesa w dziele "Teoria pieniądza i kredytu". Teoria ta zakłada, że ludzie we współczesnych społeczeństwach są zdolni do stworzenia spontanicznego systemu pieniężnego poprzez proces rynkowy. Podawanie na wymianę dóbr materialnych generuje koszty transakcyjne, które zwiększają się poprzez barterową formę wymiany. W tej sytuacji, każdy uczestnik rynku ma interes w stworzeniu łatwiej wymiennego środka wymiany. Teoremem regresji jest twierdzenie, że spośród dóbr, które może zaoferować uczestnik rynku, wybór padnie na te, które cechują się trwałością fizyczną, stabilnością wartości i podzielnością na drobne jednostki. Przykłady takich dóbr to złoto, srebro czy muszle. Austriacka teoria pieniądza również sugeruje, że pieniądz nie rozprzestrzenia się w gospodarce neutralnie i równomiernie. Dodatkowa ilość pieniądza musi być wykorzystana do finansowania inwestycji poprzez mechanizm kredytu, co prowadzi do stopniowego wzrostu cen dóbr i usług. W ten sposób teoria ta przeciwstawia się ilościowej teorii pieniądza, która przyjmuje założenie, że zmiany w podaży pieniądza wpływają jedynie na poziom cen. Dzieło "Teoria pieniądza i kredytu" von Misesa jest kluczowym źródłem dla zrozumienia austriackiej teorii pieniądza w jej pełnej, teoretycznej formie. Teoria ta ma istotne implikacje dla polityki monetarnej, gdyż kwestionuje możliwość sterowania podażą pieniądza bez tworzenia negatywnych skutków w gospodarce, takich jak inflacja i rozregulowanie rynku.