Boska komedia / Divina commedia

In these haunting reflections, Primo Levi, a chemist by training, takes the elements of the periodic table as his inspiration. He ranges from young love to political savagery; from the inert gas argon - and 'inert' relatives like the uncle who stayed in bed for twenty-two years - to life-giving car bon. 'Iron' honours the mountain-climbing resistance hero who put iron in Levi's student soul, 'Cerium' recalls the improvised cigarette lighters which saved his life in Auschwitz, while 'Vanadium' describes an eerie post-war correspondence with the man who had been his 'boss' there.

The Periodic Table

"Sześćdziesiąt opowiadań" autorstwa Dino Buzzatiego zawiera zbiór kilkudziesięciu krótkich form literackich, które prezentują włoski klimat i mentalność. Opowiadania te są pełne absurdów, surrealizmu oraz głębokich refleksji na tematy takie jak ludzka natura, miłość, życie i śmierć. Każde opowiadanie jest unikalne i posiada swój własny styl, co sprawia, że czytelnik ma okazję poznać różnorodną twórczość autora. Buzzatti zręcznie łączy tradycyjne wątki ludowe z nowoczesnymi elementami narracji, co daje wyjątkowy charakter jego pisarstwu.   

W opowiadaniach można znaleźć również wiele metaforycznych obrazów oraz porównań, które dodają głębi i znaczenia tekstom. Na przykład w jednym z opowiadań jest mowa o słoniu, który stoi na tylne nogi, co symbolizuje ludzką potrzebę poszukiwania sensu życia i miejsca w świecie.   

Niemniej jednak, niektóre opowiadania mogą wydawać się zbyt krótkie lub niejasne, szczególnie dla młodszych czytelników, którzy wolą bardziej liniową i spójną fabułę. Mimo to, zbiór ten jest doskonały dla tych, którzy poszukują krótkich form literackich o bogatej treści i głębi.   

Buzzatti ma talent do tworzenia wyjątkowej atmosfery, która pozwala czytelnikowi wczuć się w świat przedstawiony przez autora. Jego proza jest płynna i łatwa do czytania, a jednocześnie niesie ze sobą wiele mądrości i spostrzeżeń na tematy ludzkie.   

W mojej subiektywnej ocenia, zbiór tych opowiadań jest niezwykle bogatym źródłem inspiracji oraz głębokich refleksji. Każde opowiadanie stanowi swoistą metaforę ludzkiego losu i życia, co czyni je wyjątkowo istotnymi dla dzisiejszego czytelnika. Dlatego też z pełną aprobatą polecam "Sześćdziesiąt opowiadań" Dino Buzzatiego jako lekturę godną uwagi i wartościową zarówno pod względem literackim, jak i filozoficznym.

Sześćdziesiąt opowiadań

Giacomo Leopardi (1798–1837), najwybitniejszy poeta i myśliciel włoskiego romantyzmu. Rozległe wykształcenie zdobył samodzielnie w bibliotece rodzinnego pałacu w Recanati. Samotne życie naznaczone poważnymi chorobami i kalectwem, ale „rozjaśnione geniuszem i darem rozmowy z własną duszą” wypełniły mu rozpacz, złudzenia i pisanie o „prawdach gorzkich i krystalicznie czystych”. Wydał zbiór poezji „Canti” („Pieśni”) i tomy prozy: „Dziełka moralne” i „Myśli”. W rękopisie pozostawił 4526 stron „Zibaldone” – zapisków, które ukazują się po raz pierwszy w polskim przekładzie.

Wybrał dla notatnika tytuł „Zibaldone”, bo to archaiczne włoskie słowo znaczy „przemieszanie”. Zapisywał swoje różnorakie myśli spontanicznie, powściągliwie i dość oschle przez piętnaście lat (1817–1832), nazywał te notatki „zapisanym chaosem”. Jednak z tego chaosu miał się wyłonić własny „porządek myślenia”. O czym? O naszym przywiązaniu do „pustkowia życia”, które bądź co bądź mamy za „rzecz nadspodziewanie wspaniałą”, chociaż nawet tej wspaniałości nie umiemy zrozumieć, gdyż "tajemne jest tu wszystko – prócz naszego cierpienia".

Zibaldone Notatnik mysli

Jaka jest ta poezja? Czytelnik, który choćby pobieżnie zapozna się z biografią Leopardiego, będzie sobie zadawał pytanie: jak to jest, że jego życie było tak bardzo nieszczęśliwe, krótkie i tragiczne – życie, w którym, poza starymi księgami, jedynym pocieszeniem były nieliczne przyjaźnie – a tymczasem wśród utworów poetyckich znajdujemy Idylle, znajdujemy poematy opiewające spokój natury, światło księżyca, wieczór przed świętem, gdy cichnie gwar zwykłego życia, chwile, kiedy szczęście nie wydaje się nieosiągalne. Wiemy, że w różnych wypowiedziach, zwłaszcza pochodzących z drugiej połowy krótkiego życia, Leopardi napomyka, że teraz już nie będzie się poddawał iluzji, że będzie patrzył na rzeczywistość w sposób trzeźwy – czyli niekryjący rozpaczy, ostry, podkreślający nędzę ludzkiej egzystencji. Buntował się wtedy przeciwko wyobraźni poetyckiej, która unosiła go ponad retorykę aktu oskarżenia i która – obok ogromnej inteligencji – była jego największym darem. Buntował się – ale wciąż wracał do poezji, do kontemplacji. Bądźmy jednak wdzięczni Muzom (nie wiem, komu mielibyśmy być wdzięczni, jeśli nie Muzom) za to, że w pisarstwie Leopardiego utrzymała się ta właśnie podwójność. Gdybyśmy znali tylko jego prozę, często kostyczną, pozbawioną złudzeń, zaliczylibyśmy go do sporego zastępu błyskotliwych pesymistów – obok francuskich moralistów i obok Beckettów naszej epoki. A tak mamy do czynienia z myślicielem, ale i poetą, niezwykłym, grającym na obu krańcach klawiatury – tam, gdzie jest najgłębszy smutek, i tam też, gdzie mieszka spokojny zachwyt. [z posłowia Adama Zagajewskiego]

Pieśni / Canti

El nombre de la rosa toma lugar en el XIV Siglo y narra historias de un asesinato en el monasterio de umbría, poblado por los monjes Benedictinos.

La trama gira alrededor de Guillermo de Baskerville, un fraile franciscano de gran inteligencia e intuición detectivesca, que investiga una serie de crímenes ocurridos en el monasterio. Lo acompaña Adso de Melk, joven novicio, que aporta perspectiva y color local al proceso de investigación.

La Liga apostólica lucha contra la Iglesia por su influencia y control, produciendo divisiones y tensiones entre los monjes y representantes religiosos. El monasterio se convierte en un escape de misterios, contradicciones y secretos ocultos, que Guillermo debe descifrar para dar con la verdad detrás de los crímenes. 

Esta novela ofrece una descripción detallada y ajustada del ambiente medieval, las costumbres y creencias religiosas, así como una representación del conocimiento humano en aquella época. Eco mezcla filosofía, historia, misterio y la búsqueda de la verdad para ofrecerle al lector un viaje literario excepcional y desafianteintelectualmente.

La novela combina la narración en primea persona por Adso, el joven novicio, con hechos relatados directamente en tercera persona. La perspectiva de Adso proporciona al lector un enfoque inocente y fresco de los eventos y su entorno. 

El nombre de la rosa es una obra maestra del misterio literario, cuya trama, personajes, y ambiente se mezclan perfectamente para crear una novela histórica fascinante.

El nombre de la rosa

A prime number is inherently a solitary thing: it can only be divided by itself, or by one; it never truly fits with another. Alice and Mattia also move on their own axes, alone with their personal tragedies. As a child Alice's overbearing father drove her first to a terrible skiing accident, and then to anorexia. When she meets Mattia she recognises a kindred spirit, and Mattia reveals to Alice his terrible secret: that as a boy he abandoned his mentally-disabled twin sister in a park to go to a party, and when he returned, she was nowhere to be found. These two irreversible episodes mark Alice and Mattia's lives for ever, and as they grow into adulthood their destinies seem irrevocably intertwined. But then a chance sighting of a woman who could be Mattia's sister forces a lifetime of secret emotion to the surface. A meditation on loneliness and love, The Solitude of Prime Numbers asks, can we ever truly be whole when we're in love with another?

The Solitude of Prime Numbers

Przeglądaj książki z kategorii "Literatura w językach italo-romańskich" (kod UDC: 821.131). Znajdź 7 książek w Lektuarium.pl.