Cytaty

„Polak, jak sobie posentymentalizuje, to jest zadowolony i prawie niczego więcej mu nie trzeba. Będąc sentymentalnym, uważa się za głębokiego, sentymentalizm bierze za przeżycie, a że sentymentalizm nie wymaga trudu, że nawet podpiwszy sobie, można całkiem nieźle, a nawet lepiej, sobie posentymentalizować, więc tym lepiej. I łatwo i głęboko.”

„Student, który zdobywa sobie upragniony wolny czas i odosobnienie dzięki systematycznemu uchylaniu się od wszelkiej koniecznej dla człowieka pracy, zyskuje tylko marne i jałowe godziny, albowiem okrada sam siebie z doświadczenia i przeżyć - jedynych czynników zapładniających czas wolny.”

„Dla człowieka wierzącego wiara żadnej obrony nie potrzebuje. Jest niewzruszoną podstawą jego myśli. Apologetyka może oczywiście przydać się, aby pomóc ludziom słabym w wierze, ale to jest naprawdę kilkudziesięciorzędna rola. Autentyczny człowiek wiary nie potrzebuje żadnych dowodów istnienia Boga, bo on w to istnienie wierzy. Filozofia, jaka każda rzetelna nauka, nie służy do obrony czegokolwiek, ale do lepszego zrozumienia rzeczywistości. Jej rola jest co prawda o tyle różna od roli, powiedzmy, geografii albo chemii organicznej, że spełnia funkcję osławionej ancillae, nauki pomocniczej względem samej wiary, tworząc narzędzia myślne dla lepszego zrozumienia Opatrzności. A to jest wszystko.”

„Młodość nie jest tak pociągająca, jak się panu może wydaje. Młodość to zmarnowany czas. Zmarnowany na złudzenia. Jakby życie ofiarowując nam młodość, zadrwiło z nas, aby tym dotkliwiej nas potem doświadczyć.”

„Odczuwał przy tym boleśnie, że zakopany w nim został, jak w grobie, jakiś cenny, świetlany pierwiastek, który może teraz jest już martwy albo leży w nim jak złoto we wnętrzu góry, i czas już najwyższy, by to złoto stało się monetą obiegową. Lecz skarb ten przywalony został głęboko ciężką warstwą brudu i śmieci. Ktoś jakby ukradł mu i zakopał we własnej jego duszy skarby ofiarowane w darze przez świat i życie. Coś przeszkodziło mu rzucić się na fale życia i mknąć po nich pod pełnymi żaglami rozumu i woli. Jakiś wróg utajony położył mu na ramieniu ciężką dłoń u początku drogi i odrzucił go daleko od prawdziwego ludzkiego przeznaczenia... I nie wydostanie się już chyba z głuszy i odludzia na prostą ścieżkę. Las wokoło niego i w jego duszy coraz gęstszy i ciemniejszy, ścieżka zarasta coraz bardziej, jasna świadomość budzi się coraz rzadziej i tylko na chwilę ożywia uśpione siły. Rozum i wola są od dawna sparaliżowane i zdaje się, że na zawsze.”

„Skąd wrosło w te wszystkie umysły przekonanie, że życie powinno być przyjemne, przyjemne dla nich, i że gdy nie jest, ma to jakiekolwiek znaczenie godne obiektywnego opracowania. Wnet wciąga się w dyskusję społeczeństwo, Polskę, byt, dlatego tylko, że tu w tej indywidualnostce nastąpiła przerwa "w odliczaniu przyjemności"”

„Najbardziej obawiał się wyobraźni, tej dwulicowej towarzyszki o twarzy przyjacielskiej i wrogiej zarazem, przyjaciółki - im mniej jej się ufa, i wroga - kiedy zaśnie się ufnie, słuchając jej słodkiego szeptu.”

„- Czy jesteś świadomy? - Nie. - Dlaczego używasz ikony naszego przyjaciela? - Dlatego, że wiecie, że nie mogę nim być, a to pomoże uniknąć dezinformacji.”