Książka „Książka o miłości” to esej w dialogu napisany przez dwie przyjaciółki, Małgorzatę Halber i Olgę Drendę. Autorki mają 36 i 41 lat, obie zmierzyły się z nieudanymi związkami i posiadają diagnozy medyczne, które wpłynęły na ich doświadczenia miłosne. We wspólnej rozmowie poruszały tematy związane z miłością, życiem, emocjami, a także odwoływały się do myśli filozoficznych i artystycznych spostrzeżeń. Książka została napisana w swobodnym języku, z nutą humoru, czasem prowokacyjnego, ale jednocześnie głęboko refleksyjna i psychologicznie znacząca.
Małgorzata Halber i Olga Drenda wykorzystały dialog jako narzędzie do opowiedzenia o miłości na własnych warunkach. Książka zawiera elementy rozmowy przyjaciółek, jak również odniesienia do psychologii i psychoterapii, co nadaje jej charakter autoterapeutyczny. Autorki sięgają także po inspiracje z różnych dziedzin sztuki i literatury, aby wyrazić swoje myśli na temat uczuć i relacji międzyludzkich.
„Książka o miłości” jest podzielona na kilka rozdziałów, które poruszają różnorodne aspekty miłości, takie jak oczekiwania wobec partnera, trudności w związkach i granice emocjonalne. Książka ma formę dialogu internetowego, co oddaje jej naturalny i bezpośredni charakter. Jednocześnie, mimo swobodnego stylu narracji, jest to poważna rozprawa na temat miłości, która pozwoliła autorkom lepiej poznać siebie nawzajem oraz ułożyć pewne elementy swojego życia.
