James Joyce był irlandzkim powieściopisarzem i poetą, urodzonym 2 lutego 1882 roku w Rathgar w Dublinie. Był jednym z najważniejszych przedstawicieli modernizmu i należy do grona kluczowych postaci literatury XX wieku. Jego twórczość charakteryzuje się eksperymentalnym formami narracyjnymi, głęboką psychologią bohaterów oraz złożonością stylistyczną.
Był autorem wielu znaczących dzieł, które wpłynęły na literaturę światową. Najsłynniejsze prace Joyce'a to powieść "Ulysses", wydana w 1922 roku, uważana za największe osiągnięcie literackie autora oraz epicka książka "Finnegans Wake" (1939), którą Joyce tworzył przez wiele lat. Inne ważne dzieła to zbiór opowiadań "Dubliners" (1914) i powieść "Portret artysty z czasów młodości" (1916).
"Ulysses", wydane w trzytomowym wydaniu, uważane jest za przełomowe dzieło literackie, które w oryginalny sposób wprowadza elementy różnych stylów i technik literackich, w tym strumienia świadomości. Książka ta ma charakter monumentalnej podróży przez jeden dzień z życia Stephena Dedalusa i Leonarda Bloomsa oraz ich towarzyszy w Dublinie.
"Finnegans Wake", nazywana również "śmiałą epopeją kultury", jest eksperymentalnym utworem, który obejmuje liczne odniesienia do historii, mitologii oraz innych tekstów. Książka ta stanowi skomplikowaną grę słowną i intertekstualną sieć związanych ze sobą elementów. Podobnie jak "Ulysses", jest uważana za wybitne dzieło w swojej kategorii literackiej.
Joyce był laureatem Nagrody Nobla w dziedzinie literatury w 1935 roku, którą jednak nie odebrał osobiście ze względu na wybuch II wojny światowej. Zmarł 13 stycznia 1941 roku w Zurychu w Szwajcarii, pozostawiając po sobie bogate dzieło literackie. Jego twórczość nadal jest popularna i inspiruje pisarzy oraz czytelników na całym świecie.
