Nicolás Gómez Dávila (1913–1994) był kolumbijskim pisarzem i filozofem, którego myśli są zakorzenione w tradycji zachodniej filozofii. Jego prace koncentrują się na takich dziedzinach jak estetyka, literatura, polityka i religia, odzwierciedlając jego głębokie zainteresowanie klasycznymi źródłami kultury. Jego dzieła są uznane w kręgach konserwatywnych jako jedne z najważniejszych tekstów współczesnego tradycjonalizmu i reakcjonizmu elitarnym. Szczególnie znany jest ze swojej pracy „Nuevos escolios a un texto implícito” (pol: Nowe scholia do tekstu implicite), której kolejne tomy zostały wydane w latach 1977 i 1980. Ta książka zawiera zbiór aforyzmów, esejów i przemyśleń na tematy dotyczące filozofii politycznej, ale także literatury, historii i sztuki. Gómez Dávila był również krytykiem współczesnego społeczeństwa i jego dekadencji moralnej oraz intelektualnej.
W swoich dziełach, Gómez Dávila krytykuje ideologie takie jak liberalizm, socjalizm czy demokrację, argumentując za koniecznością powrotu do tradycyjnych wartości i porządku społecznego. Jego poglądy są silnie zakorzenione w elitaryzmie i konserwatyzmie, postulując potrzebę duchowej i intelektualnej rewolucji, która przywróci tradycyjne formy życia społecznego. Jego prace są uznane za wyraz głębokiego rozczarowania XX-wiecznymi tendencjami politycznymi i kulturalnymi i wezwanie do refleksji nad tym co naprawdę znaczące i trwałe w ludzkiej egzystencji.
