Jun'ichirō Tanizaki w swoim eseju „Pochwała cienia” analizuje japońską estetykę i jej stosunek do światła oraz ciemności. Autor krytykuje ślepe naśladowanie wzorców zachodnich przez Japończyków i podkreśla znaczenie tradycyjnych elementów estetycznych, które nadają japońskim wytworom ich niepowtarzalny charakter. W eseju znajdziemy pięć innych tekstów Tanizakiego oraz posłowie autorstwa Junnosuke Yoshiyukiego.
W „Pochwale cienia” Tanizaki zwraca uwagę na kontrast między jaskrawym światłem a subtelnymi cieniami, które są charakterystyczne dla japońskiej estetyki. Autor opisuje tradycyjną japońską architekturę, garderobę oraz makijaż kobiet, podkreślając, że wszystkie te elementy mają na celu stworzenie harmonijnej całości, w której światło i ciemność są równe. W ten sposób Tanizaki chce przypomnieć o wartości tradycji i kultury japońskiej, która jest coraz bardziej zagrożona przez wpływy zachodnie.
W swoim eseju Tanizaki odnosi się również do teatru Nō oraz Kabuki, porównując je ze sobą i podkreślając ich specyficzne cechy estetyczne. Autor analizuje też zwyczaj czernienia zębów (ohaguro), który jest charakterystyczny dla japońskiej kultury, a także opisuje rolę światła i ciemności w codziennym życiu Japończyków.
Warto podkreślić, że „Pochwała cienia” to tekst bardzo osobisty i emocjonalny, w którym Tanizaki wyraża swoją miłość do tradycji japońskiej. Jego język jest prosty i zrozumiały, co sprawia, że esej jest dostępny dla szerokiego grona czytelników. W sumie „Pochwała cienia” to niezwykle interesujący tekst, który pozwala lepiej zrozumieć japońską estetykę i kulturę.
