Nasze społeczeństwo praktycznie biorąc niewiele wie o Polakach, oficerach armii rosyjskiej, którzy w XIX stuleciu prowadzili badania Kaukazu i Azji Środkowej, nie mówiąc już o Bliskim i Środkowym Wschodzie. Wynika to zapewne z faktu, że najczęściej wiązały się one z udziałem naszych rodaków w tak zwanej Wielkiej Grze, czyli rywalizacji rosyjsko-brytyjskiej o panowanie w Azji Środkowej, na Kaukazie i Środkowym Wschodzie. Polscy oficerowie w armii carskiej biorąc udział w podboju tych regionów przez Rosję, przyczynili się nie tylko do rozszerzenia granic państwa Romanowów, ale również do zbadania kontynentu azjatyckiego pod względem topograficznym, klimatycznym, przyrodniczym, lingwistycznym i etnograficzno-historycznym. Jednak nie naukowy aspekt działalności naszych rodaków na terenie Azji Środkowej i Kaukazu, a także na Bliskim i Środkowym Wschodzie jest głównym tematem tej książki. Dla Polaków w służbie Cesarstwa Rosyjskiego, zarówno oficerów, jak i dyplomatów, głównym celem działalności była penetracja wywiadowcza tych regionów, która miała wiele cech dociekań naukowych. Prowadzone przez nich badania wynikały w dużym stopniu z zamówień i potrzeb rosyjskiego Ministerstwa Wojny oraz Sztabu Generalnego. Wiązały się z rosyjską polityką zagraniczną na terenie kontynentu azjatyckiego, a dokładnie mówiąc z planami opanowania tych ziem...
