Wojny Bazylego II Bułgarobójcy 976-1025

Bazyli II, który objął rządy w Bizancjum w 1076 roku, zastał państwo w trudnej sytuacji. Od północnego zachodu zagrażali mu Bułgarzy, od południa arabski kalifat Fatymidów, sporo też działo się na wschodnich rubieżach, na pograniczu z ziemiami gruzińskimi i armeńskimi. Cesarstwo cierpiało też wskutek konfliktów wewnętrznych możnych rodów: o tron i wpływy na dworze, w administracji i w armii. Bazyli okazał się zdolnym i zdecydowanym władcą – jednym z najlepszych w dziejach imperium wschodniego. Prowadził liczne kampanie wojenne. Największym echem odbiły się te przeciwko Bułgarom – zwłaszcza zwycięska kampania w 1014 roku i okrutne oślepienie kilkunastu tysięcy jeńców – które przyniosły mu przydomek „Bułgarobójca” i pozwoliły podbić Bułgarię. Podejmował też wyprawy na Bliski Wschód przeciwko Fatymidom i w latach 1021–1022 poskromił Gruzinów i Abchazów. Jego długie, prawie 50-letnie panowanie rozszerzyło granice cesarstwa oraz zapewniło mu stabilizację i rozwój. O wojnach Bazylego II zajmująco pisze bizantynista Stanisław Rek.