Narcyz i Złotousty to powieść napisana przez Hermanna Hesse w 1930 roku. Jest to historia dwóch przyjaciół - mnicha o imieniu Narcyz oraz rzeźbiarza i włóczęgi, Złotoustego - którzy prowadzą intensywną dyskusję filozoficzną będącą pretekstem do ukazania konfliktu między duchowością a zmysłowością. Akcja książki rozgrywa się w średniowiecznej Europie i skupia się na osobistych poszukiwaniach i doświadczeniach obu bohaterów. Hesse ukazuje w niej odwieczny konflikt między światem rozumu a światem uczucia oraz między kontemplacją duchową a uganianiem się za cielesnymi przyjemnościami. Historia zawiera również opowieść o dojrzewaniu, odkrywaniu własnej tożsamości i poszukiwaniu sensu życia. Narcyz, intelektualista skupiony na rozumie, kontrastuje ze Złotoustym, mężczyzną kierującym się emocjami. Książka ta jest zarówno filozoficznym dyskursem, jak i powieścią historyczną. Jest to głęboka refleksja nad ludzkim losem, życiowymi dylematami oraz poszukiwaniem prawdy w świecie pełnym przeciwieństw. Narcyz i Złotousty zachęcają do zadawania pytań o istotę człowieczeństwa i tożsamość. Jest to powieść, która przez swoją uniwersalność i mądrość przemawia zarówno do duchowości, jak i intelektualizmu przeciętnego czytelnika. Hesse nie daje w niej łatwych odpowiedzi na pytania egzystencjalne, lecz prowokuje do samodzielnych poszukiwań i refleksji.
